Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ’0σίου πατρὸς ἡμῶν ΣΥΜΕΩΝ τοῦ Στυλίτουω. Λιπὼν Συμεὼν τὴν ἐπὶ στύλου βάσιν, Τὴν ἐγγὺς εὗρε τοῦ Θεοῦ λόγου στάσιν. Υψιβάτης Συμεὼν Σεπτεμβρίου ἔκθανε πρώτῃ. ΞῩΜΕΩΝ ο μέγας καὶ Οσιος πατὴρ ἡμῶν ἐγεννήθη κατὰ τὸ 392 ετος εἰς χωρίον τι ὀνομαζόμενον Σισάν, εὑρισκόμενον μεταξὺ τῶν ἐπαρχιῶν τῶν Σύρων καὶ τῶν Κιλίκων, ἤκμασε δὲ κατὰ τοὺς χρόνους Λέοντος τοῦ μεγάλου τοῦ ἐπονομαζομένου Μακέλλη (457 -474) καὶ τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας Μαρτυρίου (461-465). Ἐ- πειδὴ δὲ ’μέγας κατὰ τὴν ἀρετὴν ἐγένετο καὶ πολὺς κατὰ τὴν φήμην, πολλοὶ καὶ τὰ τῆς πολιτείας αὐτοῦ συνέγραψαν, ὅμως οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ὃιηγήθη κατὰ μέρος τὰ ἐκείνου κατορθώματα οὐδὲ ἀκριβῶς καὶ ἀνελ- λιπῶς ἀνέγραψαν πῶς ἕνα ἕκαστον ἐξ αὐτῶν ἔλαβε χώραν, ἀλλὰ τὰ τῶν μὲν πρώτων χρόνων τῆς πολιτείας αὐτοῦ παρέδραμον, συντόμως καὶ κεφαλαιωδῶς εἰπόντες περὶ αὐτῶν, ἀφῆκαν δὲ καί τινα τῶν ἐν μέ- σῳ, οὐδὲ καὶ αὐτὰς δὲ τὰς κατὰ τὸ τέλος πράξεις καὶ τὰ ἔργα αὐτοῦ . τελείως καὶ ἀκριβῶς διηγήθησαν. Ἡμεῖς ὅμως ἀρχόμενοι ἀπ’ ἀρχῆς τὴν διήγησιν θὰ περιγράψωμεν αὐτὴν μέχρι τέλους μετὰ πάσης δυνα- τῆς λεπτομερείας. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ θαυμάσιος οὗτος Συμεὼν δὲν ὑπετάγη εἰς τοὺς νόμους τῆς φύσεως, ἀλλ’ ἐν θνητῷ σώματι ἀσωμάτων διαγωγὴν ἐπέ- δειξε καὶ πολιτείαν καὶ ὑπομονὴν ἄφθαστον καὶ ἐπειδὴ οἱ ἀμαθεῖς πε- ρὶ τὰ θεῖα φυσικῶς μόνον μετροῦσι τὰ πράγματα, ὅταν δὲ ἀκούσωσιν ὑπερφυές τις κατόρθωμα ὡς ψεῦδος λογίζονται καὶ δὲν πιστεύουσι τοῦτο, διὰ ταῦτα φοβούμεθα μήπως ὁ λόγος ἡμῶν φανῇ ὡς μῦθος· πλὴν ὅμως ἡμεῖς θὰ διηγηθῶμεν τὴν ἀλήθειαν καὶ αῖ φιλευσεβεῖς ψυ- χαὶ ἃς προσέξωσι διὰ νὰ ἀκούσωσι τὰ φοβερὰ καὶ ἐξαίσια τοῦ Ὁσίου κατορθώματα. Οὗτος ὁ μακάριος Συμεὼν ἠκολούθει ἀπὸ μικρὸς τοὺς γονεῖς του, οἵτινες ἦσαν ποιμένες καὶ ἐδιδάσκετο ἀπ’ αὐτοὺς εἰς τὸ νὰ ποι- μαίνῃ καὶ νὰ βόσκῃ τὰ πρόβατα, ἐπειδὴ ἔπρεπε καὶ εἰς τοῦτο νὰ συμ- μετρᾶται καὶ νὰ προσομοιάζῃ πρὸς τοὺς παλαιοὺς καὶ μεγάλους ἐκεί- νους κατὰ τὴν ἀρετὴν ἄνδρας· δηλαδὴμὲ τὸν Πατριάρχην Ἰακώβ, μὲ τὸν Ἰωσὴφ τὸν Σώφρονα, μὲ τὸν νομοθέτην Μωϋσῆν, μὲ τὸν Δαβὶδ τὸν Βασιλέα καὶ Προφήτην, μὲ τὸν Μιχαίαν, καὶ μὲ τοὺς ὁμοίους μὲ ἐκείνους θείους Πατέρας. Ἐπειδὴ δὲ ἐγένετό ποτε μεγάλη βροχὴ καὶ δὲν ἠδύναντο νὰ· ἐξέλθουν τὰ πρόβατα εἷς βοσκήν, εὑρὼν ἄδειαν μετέ- βη μὲ τοὺς γονεῖς του εἷς τὸν θεῖον Ναόν. Ἀκούσας δὲ ἐκεῖ τὴν εὐαγ- γελικὴν φωνὴν τὴν μακαρίζουσαν τοὺς κλαίοντας καὶ λυπουμένους, τοὺς δὲ γελῶντας ἀθλίους καὶ ταλαιπώρους ὀνομάζουσαν καὶ τὰ τοι· αὔτα, ἠρώτησέ τινα ἐκ τῶν παρευρισκομένων εἰς τὴν ἀκολουθίαν τὶ πρέπει νὰ κάμῃ τις διὰ νὰ ἀποκτήσῃ καθ’ ἕνα ἀπὸ ταῦτα ; Ἐκεῖνος δέ, διότι ἦτο καὶ οὗτος ὡς φαίνεται ἐργάτης τῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ καλοῦ ἀγωνιστὴς προθυμότατος, τοῦ ὑπέδειξε καὶ ἐδίδαξε τὴν μοναδικὴν ζωήν, τὴν ἄκραν καὶ τελειοτάτην ἐκείνην φιλοσοφίαν τῆς ἀσκήσεως. . Δεξάμενος ὅθεν τοῦ θεῖκοῦ λόγου τὰ σπέρματα, καὶ κατακρύψας καὶ φυλάξας ταῦτα καλῶς καὶ ἐπιμελῶς εἷς τὰς βαθείας αὔλακας τῆς Ψυχῆς του, ἔτρεξεν εἰς τὸν Ναὸν τῶν ἱερῶν Μαρτύρων, ὅστις ἧτο πλη- σίον· ἐκεῖ δὲ βαλὼν τὸ μέτωπον καὶ τὰ γόνατα εἷς τὴν γῆν, παρεκάλει τον θέλοντα σωθῆναι πάντας Θεὸν νὰ τὸν ὁδηγήσῃ πρὸς τὴν τελείαν οδὸν τῆς εὐσεβείας καὶ ἀρετῆς. Οὕτως ὥραν πολλὴν διατρίψας εἰς ταύ- ῒην τὴν δέησιν, ἔρχεται εἷς ὕπνον καὶ βλέπει ὅτι ἐ’σκαπτε θεμέλια, κατόπιν δὲ σταθείς, ἐνόμιζεν ὅτι ἤκουε φωνήν, ,προστάζουσαν αὐτὸν νὰ βαθύνῃ ἀκόμη τὸν τόπον ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ἔσκαπτε· προσθέτων λοιπόν, καθὼς προσετάχθη, βάθος, πάλιν ἐδοκίμασε νὰ ἀναπαυθῇ· ἆλ- λὰ πάλιν ὁ φανεὶς τὸν διέτασσε νὰ σκάπτῃ καὶ νὰ μὴ παύῃ ἀπὸ ’[ὸῖ κόπον· τρεῖς δὲ καὶ τέσσαρας φορὰς τοῦτο προσταχθείς, συνέχιζεν· ἀλλ ἐπειδὴ τέλος καὶ ἀπὸ τὸ πολὺ βάθος δὲν ἠδύνατο ἄλλο νὰ σκάπτῃ, ε ἤκουσεν ὅτι ἀρκετὸν ἦτο πλέον τὸ βάθος εἰς τὸ ὁποῖον ἔφθασε καὶ ἔπρεπε νὰ ἀρχίσῃ τὴν οἰκοδομήν, ὥστε ὁμοῦ μὲ τὸ τέλος τῶν κόπων του νὰ ἔχῃ αὕτη εὐκόλως πραγματοποιηθῆ. Τὴν πρόρρησιν ταύτην καὶ προφητείαν ἐβεβαίωσαν καὶ τὰ πράγματα, τοῦτο δὲ ἐφανέρωνε καὶ τὸ ὅραμα, ὅτι δηλαδὴ θὰ ἦσαν ὑπὲρ φύσιν οἱ ἀγῶνες εἰς τοὺς ὁποίους ωεστ. ΛΗ ἐπεδόθη ὅλῃ ψυχῇ τε καὶ διανοίᾳ ὁ Ἄγιος καὶ ὁτι κατόπιν τῆς πρῶ· ” της ἐπιτυχίας θὰ ἠκολούθουν καὶ ἄλλαι καὶ τέλος εὐκόλως καὶ ἐπιτυ- χῶς θέλει τελειώσει τὴν ἀσκητικὴν διαγωγὴν καὶ πολιτείαν. Ἀναχωρήσας ἐκεῖθεν ὁ Συμεὼν μετέβη πρὸς συνάντησιν Ἀσκη- τῶν τινων γειτόνων του, μετὰ τῶν ὁποίων συνηγωνίσθη ἐπὶ δύο χρό- νους· τελειοτέρας δὲ ἐπιθυμήσας ἀρετῆς μετέβη εἰς κώμην λεγομένην ᾗ Τελεδάν, εἰς τὴν ὁποίαν ἦτο προστάτης καὶ καθηγητὴς ἀδελφῶν τινων ῑ ὁ θαυμαστὸς Ἡλιόδωρος, ὅστις ἔζησε χρόνους ἐξήκοντα πέντε, ἐξ ὧν 7 τοὺς ἐξήκοντα δύο εἰς οἰκίσκον μικρὸν ἐγκεκλεισμένος· διότι εὐθὺς ὡς ρ ἐγένετο τριῶν ἐτῶν ἀφιερώθη ὑπὸ τῶν γονέων του εἰς τὸν Θεόν. Εἰς τοιαύτην θαυμαστὴν ἀγέλην καὶ ποίμνην εἰσῆλθεν ὁ θαυμάσιος οὗ· ζ τος ἄνθρωπος, ἄπλαστος καὶ ἀπόνηρος ὡς ὁ μέγας ἐκεῖνος καὶ θαυ- μάσιος Ἰακώβ· εἶχε δὲ τοιαύτην καθαρότητα καὶ εἰς τοσαύτην πρᾳό- Ξ τητα ἔφθασεν, ὥστε ὑπερέβη τοὺς ἀσκητικοὺς νόμους, ὑπερβὰς εἰς ἕκαστον εἶδος καὶ τρόπον ἀρετῆς τοὺς ἀνθρωπίνους νόμους καὶ πλη- σιάσας τοὺς ἀσάρκους Ἀγγέλους. Εἰς τὸ “Ησυχαστήριον τοῦτο διέμει- νεν ὁ πένταθλος τῆς εὐσεβείας ἀγωνιστὴς καὶ τελειότατος Συμεὼν ἐπὶ δέκα ἔτη, ἀγωνιζόμενος μετ’ ὀγδοήκοντα ἄλλων συνασκητῶν, τοὺς ὁποίους ἅπαντας ὑπερέβη, ἐνῷ δὲ ἐκεῖνοι ἀνὰ δύο ἡμέρας ἐτρέφοντο, , οὗτος ὅλην τὴν ἑβδομάδα ἄγευστος διῆγεν. Ἐδυσανασχέτουν ὅθεν πολλάκις καὶ ἐστενοχωροῦντο ἅπαντες μὴ δυνάμενοι νὰ μιμηθῶσι τὸν Συμεών· ὠνόμαζον δὲ τὴν τοιαύτην αὐτοῦ ἐγκράτειαν, σύγχυσιν καὶ ἀταξίαν τῆς ἀσκητικῆς πολιτείας. Ἑ- κεῐνος ὅμως δὲν ἀνεπαύετο οὔτε ἐχαλίνωνε τὴν προθυμίαν· ἀλλὰ καὶ ἕτερον κρύφιον ἀγώνισμα προσέφερε τῷ ἐξεταστῇ τῶν κρυφίων Θεῷ·’ διότι τὸ σχοινίον, ὅπερ εἶναι πεπλεγμένον ἐκ φοινίκων, εἶναι τόσον τραχύ, ὥστε καὶ διὰ τῶν χειρῶν μόνον κρατούμενον προκαλεῖ ἰσχυρό- τατον πόνον· ὁ δὲ μακάριος Συμεὼν περιέζωσε δι’ αὐτοῦ τὴν μέσην του οὐχὶ ἔξωθεν, ἀλλὰ συγκολλήσας αὐτὸ εἰς τὸ δέρμα καὶ τοιουτο- τρόπως περιέσφιγξεν, ὥστε κατεπλήγωσε τὸ σῶμά του πέριξ τοῦ σχοι- νίου. Ἐπειδὴ δὲ παρῆλθον δέκα περίπου ἡμέραι οὕτως, ἐγένετο καὶ ἡ πληγὴ χειροτέρα καὶ ἐξήρχετο ἐκεῖθεν ὕλη αἱματώδης, ἥτις ἐφανέρω- νε τὴν κεκρυμμένην πληγήν ὅθεν ἰδών τις ἠρώτησε τὴν αἰτίαν, ὁ δὲ σιος ἔλεγεν ὅτι οὐδὲν κακὸν ἔχει, ἀλλ’ ὁ ἐρωτήσας, βλέπων τὸ αἷμα νὰ ἐξέρχεται περισσότερον, δὲν ἐπείσθη καὶ ψηλαφήσας ἠγνόησε τὴν αἰτίαν καὶ ἀνήγγειλε τοῦτο εἰς τὸν προεστῶτα, ἐκεῖνος δὲ παρευθύς ἐπιτιμῶν καὶ παρακαλῶν καὶ κατηγορῶν τὴν σκληρότητα τοῦ πρά- γματος, μετὰ βίας τὸν ἔλυσεν ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ δεσμά. Ὁ δὲ γενναῖος ἀγωνιστὴς εἷς μὲν τὸ νὰ λύσῃ τὸ σχοινίον ὑπή- κουσεν, ἀλλ’ εἰς τὸ νὰ θεραπεύσῃ τὴν πληγὴν ἦτο ἐνάντιος κατὰ πολ- λὰ καὶ ἀμετάπειστος. “Οθεν οἱ συνασκηταί του βλέποντες ταῦτα καὶ μὴ δυνάμενοι οὔτε εἰς τὰ μικρὰ νὰ τὸν φθάσουν, τοῦτο μὴ ὑποφέρον- τες, τὸν προσέταξαν νὰ ἀναχωρήσῃ ἐκεῖθεν διὰ νὰ μὴ γίνεται καὶ αἴ- τιος βλάβης εἰς τοὺς, ἀσθενεστέρους κατὰ τὸ σῶμα, οἵτινες δοκιμάζον- τες νὰ τὸν μιμηθοῦνκαὶ μὴ ἐπιτυγχάνοντες τοῦτο ἀπελπίζονται. Ἀ- ναχωρήσας ὅθεν ἐπορεύθη εἷς τὰ ἐρημικώτερα τοῦ ὄρους, ἔνθα εὑρὼν ὄρυγμά τι εἰσῆλθεν εἷς αὐτὸ καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ μετερχόμενος τὴν συνή- θη του προσευχὴν καὶ φιλοσοφίαν καὶ ζωήν. ’Ὀτε δὲ παρῆλθον πέντε ἡμέραι, μεταμεληθέντες οἱ αἴτιοι τῆς ἀναχωρήσεώς του ἐξαπέστειλαν δύο ἐξ αὐτῶν τῶν ἰδίων διὰ νὰ ἀνεύρωσι καὶ ἐπαναφέρωσι τὸν Συ- μεὼν εἰς τὸ Ἡσυχαστήριον. Περιερχόμενοι ὅθεν τὸ ὄρος, συνήντησαν βοσκούς τινας, τοὺς ὁποίους ἠρώτησαν ἂν εἶδον τοιοῦτον τινὰ Μονα- χόν, ἐκεῖνοι δέ, ἐπειδὴ ἐκεῖ πλησίον ἦτο κεκρυμμένος, τοὺς ὑπέδειξαν τὸν τόπον διὰ τοῦ δακτύλου· ἐλθόντες δὲ οὗτοι εὐθὺς εἰς τὸ μέρος ἐκεῖ· νο, ἐκάλεσαν ἐξ ὀνόματος τὸν Συμεών· καὶ φέροντες σχοινίον, ἀνε- βίβασαν αὐτὸν μὲ πολὺν κόπον, διότι δὲν ἦτο εὔκολος ἠ ἀνάβασις, ὅπως ἧτο καὶ ἡ κατάβασις καὶ τὸν ἐπανέφεραν εἰς τὴν ἀδελφότητα. Ὀλίγον ἔκτοτε χρόνον διατρίψας μετ’ αὐτῶν ὀ Συμεὼν ἀνεχώ- ρησεν ἐκεῖθεν, μεταβὰς εἰς χώραν καλουμένην Τελάνισον· αὕτη δὲ εὑ- ρίσκεται εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ ὄρους. Εῦρὼν δὲ ἐκεῖ μικρὸν οἴκημα ἐνεκλείσθη εἰς αὐτὸ ἐπὶ τρία ἔτη, ἀγωνιζόμενος πάντοτε εἷς τὸ νὰ αὐ- ξάνῃ τὸν πλοῦτον τῆς ἀρετῆς. ςΗτο δὲ τότε ἄνθρωπός τις θεοσεβὴς καλούμενος Βλάσιος, ὅστις ἠγάπα καὶ ἐπεμελεῖτο κατὰ πολλὰ τοὺς Μοναχούς, ἐνισχύων αὐτοὺς εἰς τὴν ἀσκητικὴν ζωὴν καὶ πολιτείαν. Οῧῒῡς ἦλθέ ποτε καὶ εἰς τὸν ”Αγιον, ὁ δὲ Συμεὼν βλέπων τὴν ἀρε- τὴν τοῦ ἀνδρὸς τοῦ ἐξεμυστηρεύθη τοὺς σκοπούς του καὶ ἐζήτησε τὴν συμβουλήν του, ὁ δὲ Βλάσιος, ἀναλογιζόμενος τὸ δύσκολον καὶ βίαιον ῑξῖΝ ἀγώνων τοῦ Ὁσίου, συνεβούλευσεν αὐτὸν νὰ μὴ νομίζῃ ἀρετὴν τον βίαιον θάνατον, ἀλλὰ μάλιστα τὸ ἐναντίον, κακίαν μεγάλην καὶ Δ χῳρῑσμὸν Θεοῦ. εὈμως ὀ θαυμάσιος Συμεὼν εἷς τὴν μέχρι τότε ἀτρο- Ῥιαν καὶ ἑτέραν τοιαύτην προσέθεσε, διήρχετο δὲ τριάκοντα ἐννέα ημὸρας σχεδὸν εἰπεῖν ἄσιτος, τὴν δὲ τεσσαρακοστὴν ἔδιδε τέλος τῆς μιβᾶς ὃλιγοσιτίας, διὰ νὰ ἀναλαμβάνῃ ὀλίγον τὸ καταπεπονημένον σῶ- ἱ μμ του καὶ νὰ δύναται νὰ τὸν ὑπηρετῇ εἷς τὴν ὁλονύκτιον στάσιν, ἀπὸ ,ἴε ῒῆς ἑπομένης ἠρχιζε τὴν νέαν ἱστάμενος ὀρθὸς καὶ προσευχόμενος, Οἷε δὲ ἔφθανεν εἰς τὸ μέσον τῆς ὁδοῦ τῶν τεσσαράκοντα ἡμερῶν, ἐκα- ᾃὲζετο ἀπὸ τὸν κόπον ἀκουσίως, ἐπειδὴ ἠφανίζετο ἀπὸ τὴν ἀτροφίαν ΟλῑΥΟν κατ’ ὀλίγον ἠ σωματική του δύναμις. 3 Συμπληρουμένου δὲ τοῦ κύκλου τῶν τεσσαράκοντα ἡμερῶν ἐξην- τλεῖτο τελείως καὶ ή ζωτική του δύναμις καὶ ἐνέργεια· ὅθεν ἔπιπτεν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους. Ἐκεῖνος ὅμως ὁ ἀνδρεῖος οὔτε τότε ἐγκατέλειπε τοὺς ἱεροὺς ὕμνους καὶ δοξολογίας, ἀλλὰ ὡς ἀνάπαυσιν ἐκ τῶν κόπων καὶ τροφὴν καὶ ὕπνον ἐλογίζετο τὴν ἱερὰν προσευχήν. Ταύτην δὲ τὴν δια- γωγὴν καὶ πολιτείαν μετήρχετο ὁ Ὅσιος ἐφ’ ὅσον εὑρίσκετο εἰσέτι εἰς τὸ ῖσόγειον κελλίον τυυ ὁ τῶν οὐρανῶν ἄξιος, ἀλλ’ ἀφ’ ὅτου ἀνῆλθεν ἐπὶ τοῦ στύλου, ἐλησμόνησε τελείως τὴν κοινὴν φύσιν καὶ τὰς συνη- θείας τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, καὶ δὲν ἐκάθητο πλέον οὔτε ἐκοιμᾶτο. Τοποθετῶν δὲ μίαν δοκὸν ὀρθίαν εἰς τὸν στῦλον καὶ προσδένων τὸν ἑαυτόν του εἰς αὐτὴν διὰ νὰ μὴ δύναται οὔτε καὶ ἂν θελήσῃ νὰ κα- θήσῃ ἢ νὰ κοιτασθῇ, διήρχετο οὕτω ὄρθιος καὶ ἄγρυπνος ὁλόκληρον τὸ τεσσαρακονθήμερον στάδιον τῆς νηστείας του. Μετὰ παρέλευσιν ἀρκετοῦ χρόνου πλουσιωτέρας ἀξιωθεὶς χάρι- τος, οὐδὲ ταύτην ἐχρειάζετο τὴν βοήθειαν τῆς δοκοῦ· ἀλλὰ καὶ τὰς τεσσαράκοντα ἡμέρας ἀσκεπὴς καὶ ὥσπερ τις ἄσαρκος ἵστατο, στήλη ζῶσα καὶ ἔμψυχος. ’“Ας μὴ προφθάνῃ ὅμως ὁ λόγος τὴν ἀκολουθίαν καὶ τάξιν τῶν πραγμάτων, ἀλλ’ ἃς ἀκολουθῶμεν ταῦτα μὲ τὴν ἐμπρέ- πουσαν σειράν. , Εἰς τὸ προρρηθὲν οἴκημα ὑπέμεινε τρία ἐ’τη, κατόπιν δὲ ἀνῆλ- θεν εἰς τὴν περίφημον ἐκείνην κορυφὴν τοῦ ὄρους καὶ περιμανδρώσας μέρος τι ἔμενεν ἐντὸς αὐτοῦ ἄνευ σκέπης, παλαίων μὲ τὸ καῦμα τοῦ θέρους καὶ τὸ ψῦχος τοῦ χειμῶνος· κατασκευάσας δὲ ἅλυσιν σιδηρᾶν προσέδεσε τὸ μὲν ἓν μέρος αὐτῆς εἰς πέτραν τινὰ μεγάλην, τὸ δὲ ἐτε- ρον διὰ κρίκου τινὸς εἰς τὸν πόδα του, διὰ νὰ μὴ δύναται, ἔστω καὶ . θέλων, νὰ ἐξέρχεται ἢ καὶ νὰ μετατοπίζῃ κᾶν ἐντὸς ἐκείνων τῶν ὁρίων, οὕτω δὲ εὑρίσκετο πάντοτε, εἰς τὸν οὐρανὸν μόνον ἐνατενίζων καὶ εἰς τὰ θεάματα αὐτοῦ καταγινόμενος, τοιουτοτρόπως δὲ μὲ περισσότερον καὶ θερμότερον πόθον ἀνεφέρετο εἰς τὸν Δημιουργόν του. Ὀ δὲ τότε Πατριάρχης τῆς Ἀντιοχείας Μελέτιος, εὐσεβέστατος ὤν, ἀκούων τὴν μεγάλην φήμην τοῦ Ὁσίου, μετέβη πρὸς ἐπίσκεψιν αὐτοῦ καὶ ἰδὼν αὗ- τὸν ἄοικον, ἀσκεπῆ καὶ δεδεμένον μὲ σίδηρον ἀπὸ τοῦ ποδός, τὰ μὲν ἄλλα ἐθαύμαζε καὶ ἐπῄνει, τὸν δὲ σίδηρον ἐμέμφετο, λέγων ὅτι. εἶναι πρᾶξις περιττή, ἐπειδὴ ἀρκετὴ εἶναι ἡ ἀγαθὴ αὐτοῦ προαίρεσις, νὰ θέσῃ δὲ εἰς τὸ σῶμα λογικὰ δεσμά. Πείθεται ὅθεν εἰς αὐτὰ ὁ θαυμα- στὸς Συμεών, καὶ καλέσαντες ἕνα χαλκέα ἔλυσαν τὸν πόδα αὐτοῦ ἀπὸ τὸν σίδηρον· ἐκεῖνος ὅμως ὁ ἀδαμάντινος καὶ λυθεὶς οὐδὲ οὕτως ὑπερ- έβαινε τὰ ὅρια τῆς ἁλύσεως· διότι περισσότερον ἐδέσμει αὐτὸν ὁ πό· ι’ θος τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ σιδήρου. μ Διέδραμεν ὅθεν ἡ φήμη τοῦ Συμεὼν πανταχοῦ καὶ προσέτρεχον πρὸς αὐτὸν ὄχι μόνον οἱ πλησιόχωροι, ἀλλὰ καὶ οἱ μακρὰν εὑρισκόμε- νοι, πολλοὶ δὲ καὶ ἀπὸ μηνῶν ὁλοκλήρων ὁδοιπορίαν, ζητοῦντες ἕκα- στος τὴν ἰατρείαν τῆς ἀσθενείας του. Δὲν ἐπέστρεφον ὅμως καθὼς ἥρ- “ χοντο στυγνοὶ καὶ κατηφεῖς, ἀλλὰ φαιδροὶ καὶ περιχαρεῖς, ἀπελευθε- ρούμενοι πάσης ἀσθενείας καὶ βλάβης, δι’ ὃ καὶ εὐχαριστίας μὲ εὔφη- μον φωνὴν καὶ πρόθυμον γλῶσσαν εἷς τὸν Θεὸν καὶ τὸν Ὄσιον Συ- μεὼν ἀνέπεμπον. Ἑκάστη ὅθεν ὁδὸς φέρουσα πρὸς τὸν ἄμισθον καὶ ἀσφαλῆ τοῦτον ἰατρὸν ἦτο παρομοία μὲ ἀγορὰν πεπληρωμένην ἀνθρώ- πων. ὁ δὲ τόπος εἰς τὸν ὁποῖον συνηθροίζετο τὸ συντρέχον πλῆθος ἐφαίνετο ὥσπερ πόλις πολυάνθρωπος. Ἐκ δὲ τοῦ προσερχομένου πλή- θους ἄλλοι μὲν ὠδύροντο ἐλεεινῶς διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν, ἄλλοι δὲ ἐπανηγύριζον διὰ τὴν ἰατρείαν· τοῦτο δὲ ὄχι μόνον μίαν φορὰν ἐγένε- γο, ἀλλὰ πολλάκις. Ἀπηρτίζετο δὲ τὸ πλῆθος τοῦτο ούχὶ μόνον ἐκ Σύ- ρων, Φοινίκων, Κιλίκων καὶ ἐκ πάσης γωνίας τῆς Αύτοκρατορίας προσ- ερχομένων ἀσθενῶν, ἀλλ’ ἐ’τι καὶ ἐξ Ἀράβων, Ἰσμαηλιτῶν, Περσῶν, Ἀρμενίων, Ἰβήρων, Ὁμηριτῶν καὶ ἐκ τῶν τούτων ’ἐνδοτέρων καὶ πλέον μεμακρυσμένων. ’Έτι δὲ προσήρχοντο καὶ ἀσθενεῖς ἐκ τῶν δυτι- κῶν, ἤτοι ”Αγγλων, Γάλλων, Ἱσπανῶν καὶ ἐκ διαφόρων ἄλλων δυτι- κῶν ἐθνῶν, συγκροτούντων ἁπάντων ἓν πολύγλωσσον συνάθροισμα, διότι τοῖς πᾶσι διέδραμεν ἡ φήμη τῆς ἀρετῆς τοῦ ἀνδρός. Εἶναι δὲ ἀδύνατον νὰ διηγηθῇ τις πόσον καὶ αὐτὴ ἡ παλαιὰ Ρώ- μη κατεπλάγη ἀπὸ τὸν θαυμάσιον τοῦτον ἄνδρα, τὸν ὁποῖον κατὰ πολ- λὰ ἐτίμα, ηὐλαβεῖτο δὲ τόσον, ὥστε ἐχάραξαν καὶ ἐζωγράφησαν τὴν ἁγίαν του εἰκόνα εἰς θύρας, προπύλαια, τοίχους ἀνακτόρων καὶ ἀ α- χοῦ, λαμβάνοντες οὕτω πλουσίαν τὴν εὐλογίαν καὶ ἀγαθὰ ἀναρίθμητα. Ἑξήρχετο δὲ ἀπὸ τοῦ προσώπου τοῦ Ὁσίου τοιαύτη χάρις, ὥστε ἐὰν ἐβλεπέ τις αὐτὸν ἔχων ἔχθραν μετά τινος εὐθὺς θὰ εῖρήνευε καὶ θὰ συνεφιλιοῦτο. Πολλοὶ δὲ ἐκ τῶν προσερχομένων, οἵτινες ἦσαν πρό- ετερον ἐκδεδομένοι εἰς αἱματοχυσίας καὶ φόνους, ἐρχόμενοι ἐνώπιον τοῦ Αγίου καὶ βλέποντες τὸ ἅγιόν του πρόσωπον εῖρήνευον καὶ ἐγίνοντο πραεῖς καὶ ἡσύχιοι, ἐφιλονίκουν δὲ μόνον τίς νὰ ἀξιωθῇ νὰ λάβῃ πρῶ- ῑθς τὰς εὐχὰς καὶ εὐλογίας τοῦ Ὁσίου. Ἀλλὰ καὶ τὸ νὰ ἐγγίσουν μό- νθν ῑῡὺς ἁγίους πόδας του μὲ τὰ χείλη ἢ μὲ τὰς χεῖρας μεγάλως ἐχαί- Ωῡντο· ἂν ἤγγιζαν δὲ καὶ εἰς τὴν δορὰν μὲ τὴν ὁποίαν ἦτο ἐνδε υμέ- νίζς ὃ Ἄγιος, ἐνόμιζον ὅτι ἀπολαμβάνουν ἅπασαν τὴν εὐλογίαν καὶ Δ χαριν. Τὸ δὲ νὰ ἀσπάζωνται τὰς χεῖρας ἢ τὸ στόμα τοῦ ξΑγίου ὃὲν ετολμων οἱ πολλοί, ἀλλ’ ὅσοι ἐκ τοῦ πλούτου τῆς ἀρετῆς των εἶχον πε- ρισσοτέραν τὴν παρρησίαν. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ ἐρχόμενοι ἦσαν ἀναρίθμητοι, ἀποφεύγων τὴν Ἴ, πολλὴν τιμὴν καὶ τὰς περιποιήσεις τὰς ὁποίας τοῦ ἔδιδον, ἀλλὰ καὶ τὸ κοπιαστικὸν καὶ θορυβῶδες τοῦ πράγματος βαρυνόμενος, ἐσκέφθη ὅπως καξ ἄλλον τρόπον πλησιάσῃ εἷς τὸν οὐρανόν, ὄχι μόνον μὲ λογισμοὺς κξῑῑ θεωρίας, ἀλλὰ καὶ μὲ αὐτὸ τὸ σῶμα. εὈθεν ἐτεχνεύθη νὰ ἀναβῇ εις τὸν στῦλον. Ὁ δὲ στυλίτης βίος, ἄγνωστος μέχρι τότε, προσέδωκεν εῖς τὸν “Αγιον μεγαλυτέραν αἴγλην, ἐγένετο δὲ καὶ παράδειγμα δι’ ἄλλους. ἴΗτο δὲ τοῦτο θείας ἐπισκέψεως ἀποτέλεσμα, διότι οἱ Ἰσμαη- λῖται, οἵτινες ἦσαν πολλαὶ μυριάδες καὶ εἰς τὸ σκότος τῆς ἀπιστίας συγκεκλεισμένοι, βλέποντες τὴν νεοφανῆ ταύτην καὶ παράδοξον ἐπὶ τοῦ στύλου ζωὴν καὶ τὰ πολλὰ ἐκείνου κατορθώματα, ἔτι δὲ ἀκούοντες καὶ τὴν θείαν αὐτοῦ διδασκαλίαν ἐφωτίζοντο τὴν διάνοιαν καὶ ἐγίνον- το υἱοὶ φωτὸς οἱ πρὶν έσκοτισμένοι, ἐγκαταλείποντες ὁμοῦ μὲ τὸ σκό- τος τῆς ἀσεβείας, εἰς τὸ ὁποῖον ἦσαν βεβυθισμένοι, καὶ τὰ μιαρὰ ἔργα τῆς πατρίου θεᾶς αὐτῶν Ἀφροδίτης, εἰς τὰ ὁποῖα ἦσαν ἑκδεδομένοι. ’Έτι δὲ καὶ Ἴβηρες καὶ Πέρσαι, ὡς εἷπον, καὶ Ἀρμένιοι, καταγελά- σαντες τὴν πλάνην των, ἐπίστευσαν καὶ οὗτοι εἷς τὴν Εὐαγγελικὴν δι- δασκαλίαν καὶ ἐγένοντο Χριστιανοί. “Ὀτε δὲ τὴν νέαν ταύτην ἐπὶ τοῦ στύλου πολιτείαν ὁ θαυμάσιος Συμεὼν ἐπενόησε, πανταχοῦ περιτρέξασα ὀξέως ἡ φή μη, ἥτις ἔχει συν- ήθειαν εἷς τοιαῦτα καινὰ καὶ παράδοξα πράγματα νὰ μεταχειρίζηται ταχύτερα καὶ ὀξυκινητότερα τὰ πτερά, ἔφθασε καὶ εἰς τοὺς θείους Πα- τέρας, οἵτινες διὰ τῶν ἀσκητικῶν των ἀγώνων καὶ κόπων κατέστησαν τὴν ἔρημον οὐράνιον πόλιν. Καταπλαγέντες ὅθεν οὗτοι εἰς τὸ νεοφα- νὲς καὶ ξένον τοῦτο τέχνευμα, ἐξαπέστειλαν εἰς τὸν ὑψηλὸν καὶ μετάρ- σιον ἐκεῖνον ἄνθρωπον τινὰς ἐξ αὐτῶν, μὲ τὴν ἐντολὴν νὰ τὸν ἐλέγ- ξουν καὶ έπιτιμήσουν διὰ τὴν πρᾶξιν του ταύτην καὶ νὰ τοῦ ἐπιβά- λουν, ὅπως ἀκολουθῇ τὴν παλαιὰν καὶ συνήθη ὁδὸν τῶν Ἁγίων καὶ νὰ μὴ καταφρονῇ ἐκείνων τὴν πολιτείαν, τὴν ὁποίαν ζωὴν καὶ ὁδὸν τοσοῦτος χορὸς καὶ πλῆθος μακαρίων βαδίσαν ἀνῆλθεν εἰς οὐρανοὺς καὶ εἷς τὰς ἀϊδίους ἐκείνας εἰσῆλθε σκηνὰς καὶ κατοικίας. Φοβούμενοι ὅμως μήπως καὶ τὸ νέον τοῦτο ἀγώνισμα τοῦ Ὁσίου ἧτο θεάρεστον, ἐκεῖνοι δὲ κρίνουν τὴν ὑπόθεσιν ἀνθρωπίνως, παρήγγειλαν καὶ τοῦτο εἷς τοὺς ἀπεσταλμένους, ὅτι ἀνίσως καὶ ἤθελον ἴδει τὸν ἄνδρα, πὼς ἀφήνει Ατὸ θέλημά του καὶ ὑποτάσσεται θεληματικῶς κατερχόμενος ἀπὸ τοῦ στόλου, τότε νὰ τὸν έμποδίσουν εὐθὺς καὶ νὰ τὸν προστά- ξουν νὰ παραμείνῃ εἷς τὴν πολιτείαν αὐτὴν καὶ νὰ μὴ ἀμελῇ, διότι οὕτω θὰ ἐπίστευον, ὅτι ἦτο θεία οἰκονομία καὶ πλέον δὲν θὰ εἶχον ἀμφιβολίαν, ὅτι θέλει καταλήξει ἡ ἀρχὴ αὕτη εἷς τέλος ἀγαθόν. Ἐὰν δὲ τοῦ βαρυφανῇ καὶ δὲν δεχθῇ τὴν συμβουλήν των, ἀλλ’ ἤθελεν ἀκο- λουθεῖ οὕτως ἁπλῶς καὶ ἀσυλλογίστως εἰς τὸ θέλημά του, φανερὸν θὰ ἧτο ὅτι εὑρίσκεται μακρὰν ἀπὸ τὴν ταπεινοφροσύνην, καὶ ἐξ αὐτοῦ βεβαίως καὶ ὀ λογισμός του θὰ ἧτο ἐκ τοῦ πονηροῦ· ὅθεν τότε νὰ τὸν καταβιβάσουν καὶ χωρὶς νὰ θέλῃ ἀπὸ τὸν στῦλον. Ταῦτα παρήγγειλαν οἱ Πατέρες εἰς τοὺς ἀπεσταλμένους· ὅτε δὲ οὗτοι ἔφθασαν πρὸς τὸν πατέρα τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς ταπεινοφροσύ- νης Συμεών, ἔτι καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν θέαν τοῦ προσώπου του καὶ ἀπὸ τὸν χαιρετισμόν του τὸν ηὖλαβήθησαν μεγάλως καὶ οὔτε νὰ, τὸν βλέ- πουν κατὰ πρόσωπον ἠδύναντο· ὅμως διὰ τὴν ἐντολὴν ἐκείνων, οἵτι- νες τοὺς ἀπέστειλαν, καὶ διὰ τὸ καλὸν τῆς διακονίας καὶ ὑπηρεσίας, “ τοῦ εἷπον τὴν προσταγὴν τῶν Πατέρων. Ἐκεῖνος δέ, ὁ κατὰ ἀλήθειαν πρᾷος καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, πράως καὶ ἠρέμως τὴν ἐπιτίμησιν ἀπο- δεχόμενος, δὲν ἀντελόγησε ποσῶς, δὲν ἐθυμώθη, δὲν κατηγόρησε τὴν προσταγήν, οὔτε ὀλίγον οὔτε πολὺ ὡμίλησεν, ἀλλ’ εὐθὺς μὲ ἱλαρὸν ὄμμα κύπτων τὴν κεφαλὴν καὶ ἀποδοὺς τὴν εὐχαριστίαν εἰς τὸν Θεόν, εὐχαριστήσας δὲ καὶ τοὺς Πατέρας διὰ τὴν φροντίδα τὴν ὁποίαν ἔχουν δι’ αὐτόν, μὴ ἀργοπορήσας οὗδόλως ἤρχισε νὰ καταβαίνῃ ἀπὸ τοῦ στύ- λου, ἐκεῖνοι δὲ εὐθὺς τὸν ἠμπόδισαν καὶ τοῦ ἀπεκάλυψαν τὴν ἐντολὴν τῶν Πατέρων· εἷτα εὐχηθέντες εἰς αὐτὸν στερεὰν καὶ βεβαίαν στάσιν ἕως τέλους εἷς τὸν στῦλον καὶ πλουσίαν τὴν παρὰ Κυρίου ἀντιμισθίαν τῶν πυκνῶν καὶ πολλῶν ἀγώνων καὶ κόπων του, ἀνεχώρησαν. Ἀλλὰ περὶ μὲν τοῦ ὕψους τῆς ταπεινοφροσύνης αὐτοῦ καὶ τῆς ὑπακοῆς τὸ μέγεθος ἐκτὸς τῆς τοῦ στύλου καταβάσεως καὶ εἰς ἄλλα ἔργα του θέ- λομεν ἵδει· ἃς ἐπανέλθωμεν δὲ εἷς τὴν τάξιν τῆς διηγήσεως, τὴν ὁποίαν προλαβόντως διεκόψαμεν. « Κατὰ φυλὰς ὅθεν καὶ γενεὰς οἰ Ἰσμαηλῐται προσερχόμενοι εἰς τὸν ὁδηγὸν τῆς σωτηρίας Συμεὼν καὶ τὴν πατρῴαν ἀσέβειαν ἀρνού- μενοι, ἐλάμβανον τὸ Θεῑον Βάπτισμα. Παρευρίσκετο δέ ποτε παρὼν καὶ ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας Κύρου Θεοδώρητος, εἰς τὸν ὁποῖον παρέδωκεν ὁ Συμεὼν πλῆθος ἐξ αὐτῶν διὰ νὰ τοὺς βαπτίσῃ. Ἑνῷ δὲ οὗτος ἐπεχείρει νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ἐντολήν, ἐκεῖνοι φιλονικοῦντες τίς ἐξ αὐτῶν πρῶτος θὰ ἀποπλύνῃ τὸν ρύπον τῶν παθῶν καὶ τῆς ἀσεβείας, καὶ ποῖος θὰ προφθάσῃ νὰ ἀπολαύσῃ πρῶτος τὴν χάριν, ἔσυρον βαρ- βαρικώτατα ἄλλοι ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὸ ἄλλο τὸν Θεο- ὃώρητον, ἄλλοι δὲ μακρύτερα εὑρισκόμενοι ἥπλωναν τὰς χεῖρας καὶ ἐκράτουν αὐτόν, οἱ μὲν ἀπὸ τὸ γένειον, οῖ δὲ ἀπὸ τὰ ἐνδύματα, τόσον ὥστε ὀλίγου δεῖν νὰ τὸν καταξεσχίσουν. Βλέπων ταῦτα ὁ θαυμάσιος Συμεὼν τοὺς ἐκάλεσεν ἀπὸ τοῦ στ’ύ- λου νὰ ἠρεμήσουν καὶ παρευθὺς μετήλλαξεν ἅπαντας, ἔλαβον δὲ τὴν χάριν μὲ εὐταξίαν καὶ ἐτελειώθησαν εἰς τὸ Θεῑον Βάπτισμα. Τοιουτο- τρόπως ἢ λαμπὰς τῆς γλώσσης του ἠδύνατο ἄλλους μὲν νὰ φοβῇ, ἄλ- λους δὲ νά φωτίζῃ συγχρόνως διὰ τὴν σωτηρίαν αὐτῶν. ελέτην ὅμως καὶ ἔργον ἀκατάπαυστον εἶχεν ὁ “Οσιος τὴν τή- ρησιν τῶν δεσποτικῶν ἐντολῶν καὶ δὲν ἠγωνίζετο μόνον εἷς τὸ νὰ φυ- λάττῃ αὐτάς, ἀλλὰ ἐνόμιζε μεγάλην ζημίαν δι’ ἑαυτὸν ἐὰν δὲν προσέ- θετε τι περισσότερον καὶ ἐξ ἰδίας του προαιρέσεως· τοιουτοτρόπως ., χὲβιαζετο ἀκαταπαύστως καὶ διὰ τοῦτο, καθὼς προείπομεν, ἀφῆκε πα- ῑῆρθξ κῦξὶ μητέρα καὶ ἠκολούθησε τὸν ποθούμενον Χριστὸν καὶ ὅλως αυξθνζῆγάπησεν, ὅπερ εἷναι τὸ ἀκρότατον καὶ τελειότατον τῆς δεσπο- τικης ἐντολῆς, προσέθηκε δὲ ἀφ’ ἑαυτοῦ καὶ τοῦτο. Μετὰ τὴν πάροδον εἴκοσι καὶ ἑπτὰ ἐτῶν ἀφ’ ἐποχῆς ὁ ὑπερκό- ζ σμιος οὗτος ἀνὴρ ἀπηρνήθη τοὺς νόμους τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καις τὰ ἐν τῷ κόσμῳ πάντα, ἡ μήτηρ αὐτοῦ, τὸ φυσικὸν πῦρ καὶ τὴν ἀγά- -ἑ πην τῆς φιλοστοργίας φέρουσα εἰσέτι εἰς τὰ σπλάγχνα αὐτῆς καὶ μὴ δυναμένη κατ’ ἄλλον τρόπον νὰ σβέσῃ τὴν φλόγα, ἦλθεν εἰς τὸν ἐν σαρκὶ ἄσαρκον τοῦτον υἱόν της (καθὼς ὁ λόγος βιαζόμενος ὀνομάζει) ἐπιθυμοῦσα καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ υἱοῦ αὐτῆς νὰ ἴδῃ καὶ τὴν ὁμιλίαιιἢ ἦ του νὰ ἀκούσῃ, τὴν ὁποίαν ἐπὶ τοσοῦτον χρόνον εἶχε στερηθῆ. Μαε ἐν θὼν δὲ τοῦτο ὀ ’Ὀσιος, ἰδοὺ πῶς μερίζει καὶ δίδει καὶ τὴν τιμὴν εἰς τὴν μητέρα, καὶ τὴν φύλαξιν τῆς σωτηρίου ἐντολῆς, τιμιωτέρας οῦὲ σης, ποιεῖ. Δὲν ἐδέχθη τὴν συνομιλίαν τῆς μητρός, ἀλλὰ διὰ νὰ παρη.- γορήσῃ αὐτὴν τῆς παραγγέλλει μὲ γλυκύτητα λέγων· «Ἀνίσως καὶ σοῦ φαίνεται, ὦ μῆτερ, εὔλογον, ἃς φυλάξωμεν νὰ ἴδωμεν ὁ εἷς τὸν ἄλλον εἰς τὴν ἄλλην ζωήν, καὶ ὄχι ἐδῶ· ἐὰν δὲ βεβαίως ἡ πολιτεία μας εἶναι εὐάρεστος εἰς τὸν Θεόν, μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀναχώρησιν θέλομεν ἴδει ὁ εἷς τὸν ἕτερον κατὰ πολλὰ συγγενέστερα καὶ φανερώτερα». < Καὶ ὀ μὲν Ἄγιος ταῦτα ἐμήνυσε· ἐπειδὴ ὅμως δὲν ἄφηνε τὴν μητέρα ή φλογίζουσα τὴν ψυχήν της φλὸξ ἥσυχον νὰ ἀκούῃ τὰ λεγό- μενα, ἀλλ’ ἐπέμενεν εἰς τὴν ἐπιθυμίαν της νὰ τὸν ἴδῃ, μηνύει δεύτε- ρον πρὸς αὐτὴν λέγων· «Ἐγώ, ὦ μῆτερ, ἐνόμιζον ὅτι καὶ σὺ θὰ στέρ- ξῃς περισσότερον τὸ συμφέρον καὶ τῶν δύο μας· ἀλλ’ ἐπειδὴ καθὼς ὲ βλέπω ἡ ἐπιθυμία σου νὰ μὲ ἴδῃς εἶναι μεγαλυτέρα,,σὲ παρακαλῶ νὰ κάμῃς πρὸς τὸ παρὸν μικρὰν ὑπομονὴν καὶ θέλω σὲ ἴδει μετ’ ὀλίγον· διότι τοῦτο ἐφάνη ἀρεστὸν εἰς τὸν Ἀγιον Θεόν». Δεξαμένη ὅθεν ἡ μήτηρ μὲ μεγίστην χαρὰν τὴν ὑπόσχεσιν ἐκρέτ ματο- ἀπὸ αὐτὴν ἡ ψυχή της, καὶ μὲ αὐτὰς τὰς ἐλπίδας ἔχαιρε -κα ήγαλλιᾶτο, καὶ ὅλη ἐδόθη εἰς τὸ μέλλον, τῆς ἐφαίνετο δὲ ὅτι ἐβλεπε τὸν υἱόν της παρόντα καὶ ἐνηγκαλίζετο καὶ κατεφίλει αὐτόν, καὶ ὅτὶ ἤκουε τὴν φωνήν του. Εἰς ταύτην τὴν χαρὰν εὖρισκομένη ᾶνεπαύθή Χ αἴφνης ἡ μακαρία, παραθέσασα εἰς τὸν Θεὸν τὴν ψυχήν της, μακαρία κατὰ τὴν ζωὴν ὡς ἀληθῶς, μακαριωτέρα ὅμως κατὰ πολλὰ διὰ τὸ τέέ- λος καὶ διότι τοιούτου παιδὸς ἧτο μήτηρ καὶ εἷς τοσαύτην ἀρετὴν ἵ φθάσαντα αὐτὸν καταλέλοιπεν. Ὁ δὲ θεῖος Συμεὼν προσέταξε νὰ ἐμ-’ ’“ ἡ βάσουν τὸ λείψανον αὐτῆς ἐντὸς τῆς μάνδρας, ὅπως ἐκαλεῖτο τὸ περι.- “’ τείχισμα τοῦ πέριξ τοῦ στύλου χώρου. ῗΗτο δὲ ἐκτισμένος ὁ χῶρος οὗ· τος διὰ νὰ μὴ δύνανται νὰ εἰσέλθουν γυναῖκες. Τούτου δὲ γενομένου εἶδεν ὁ “Οσιος τὴν μητέρα αὐτοῦ νεκρὰν καὶ τὰ συνήθη τελέσας καὶ ἐπευξάμενος, ἔθαψεν αὐτὴν πλησίον τοῦ στύλου. Τοιουτοτρόπως καὶ εἷς τὴν μητέρα τὴν τιμὴν ἀπέὸωσε καὶ τὴν δεσποτικὴν ἐντολὴν ὄχι μόνον ἐξεπλήρωσε, ἀλλὰ καὶ μὲ ἰδικάς του προκοπὰς τὴν ηὔξησε καὶ ἐπερίσσευσε. Διὰ τοιούτων ἀρετῶν καὶ ἐνθέων πράξεων ὡς πυρσὸς διαλάμπων τοὺς εὑρισκομένους εἰς τὴν χαλεπωτάτην καὶ σκληρὰν τρι- ιιι-ὲιῑζιιιιιῖῖικιὲᾷτῑςιι ι, ιω, - ιιι “ ιν κῦμ’ , , , , , , , , , , , , λιμενα γαληνον και πανευδιον εις την ευσεβειαν και την Ορθοδοξιαν. Οὕτως ὅθεν ἀγωνιζόμενος ἦλθόν ποτε πρὸς αὐτὸν δύο φυλαὶ τῶν προειρημένων Ἰσμαηλιτῶν καὶ παρεκάλουν ἑκάστη ἐξ αὐτῶν τὸν εἈγιον νὰ τὴν εὐλογήσῃ καὶ νὰ εὐλογήσῃ ἀοράτως τὸν ἀρχηγόν της, τὴν ὁποίαν εὐλογίαν θὰ μεταφέρουν ὡς δῶρον πολύτιμον εἰς αὐτόν. Διὰ δὲ τὸ πρωτεῖον τῆς εὐλογίας ἦλθον εἰς φιλονικίαν μεγάλην καὶ γίνεται μάχη μεταξύ των· διότι ἕκαστον μέρος ὐπεστήριζεν, ὅτι ὀ ἰδι- κός των ἀρχηγὸς ἔπρεπε πρῶτος νὰ λάβῃ τὴν εὐλογίαν. Ἐκ ταύτης ὅθεν τῆς αἰτίας ἀντιμαχόμενοι ἤθελον ἔλθει καὶ εἰς βαρβαρικὴν σκλη- ρότητα καὶ ὠμότητα, ἐὰν δὲ ἤθελε τοὺς φοβερίσει ό τῆς εἰρήνης καὶ θῇς ὁμονοίας ἄνθρωπος· καὶ οὕτω τοὺς εἰρήνευσε· καὶ δίδων εἰς αὐ- τοὺς τὴν εὐχὴν καὶ εὐλογίαν, ἀπέλυσεν ἐν εἰρήνῃ. Στοχασθῆτε νῦν τοὺς πρὶν ἀπίστους, οἵτινες ἐκίνουν τὴν γλῶσσαν ὡς ὅπλον ἐναντίον τῆς εὐσεβείας, ἤδη διὰ τὴν εὐλογίαν τοῦ Ἀγίου δέχονται νὰ ὐποστοῦν ὅλα τὰ δεινά· διότι βεβαίως ὃὲν ἤθελον θυμωθῆ καὶ συγκρουσθῆ με- ταξύ των, ἐὰν δὲν ἐπίστευον εἰς ’τὴν μεγάλην δύναμιν τῆς εὐχῆς καὶ τῆς εὐλογίας τοῦ Ὁσίου. “Έτερος ἀρχηγὸς τῶν Σαρακηνῶν ἐλθών, τὴν θείαν ἐκείνην πα- ρεκάλει κεφαλήν, ἵνα βοηθήσῃ ἄνθρωπόν τινα παραλελυμένον τὰ μέ- λη καὶ ὀδυνώμενον ἀπὸ πόνους σφοδρούς, διαμένοντα εἵς τι πλησίον χωρίον. Ταῦτα παρακαλέσας ὁ Σαρακηνὸς ἐπρόσταξε νὰ φέρουν τὸν παραλελυμένον καὶ νὰ τὸν ἀποθέσουν ἔμπροσθεν τοῦ Ἀγίου, ἵνα βλέ- πων οὗτος τὴν μεγάλην του δυστυχίαν, ἴσως τὸν ἐλεήσῃ. Τούτου γενο- μένου ἔκειτο ἐκεῖνος ὃ δυστυχὴς παρὰ τὸν στῦλον, ἔμπροσθεν τοῦ Ἀ- γίου, καὶ ἐθρήνει τὴν μεγάλην του συμφοράν. Ὁ δὲ ταχὺς καὶ πρόθυ- μος εἰς ἐ’λεος καὶ πολὺς τὴν συμπάθειαν ’Ὀσιος, φροντίζων περισσό- τερον ἀπὸ τὴν σωματικὴν διὰ τὴν ψυχικὴν θεραπείαν, εἶπεν εἷς τὸν “ ἀσθενῆ νὰ ἀπαρνηθῇ τὴν πατρικὴν ἀσέβειαν καὶ ἀπιστίαν, ἐπειδὴ ξγνώριζεν αὐτὸν ἐπιμελούμενον εἰσέτι αὐτήν. Ἐκεῖνος δὲ εὐχαρίστως εδὲχθη καὶ ἤκουσε καὶ τὸ προσταχθὲν ἐτελείωσεν. Εἶτα τὸ μέγα θαύ- μα ῒῆς οἰκουμένης, ὁ Συμεών, ἠρώτησεν αὐτὸν ἐὰν πιστεύῃ τῷ Πα- τρὶ καὶ τῷ μονογενεῖ Υῑῷ καὶ τῷ Ἀγίῳ Πνεύματι· καὶ ἐκείνου τὴν πιίστιν ὁμολογήσαντος εἷπεν ὁ Ἄγιος· «Πιστεύων, ἀνάστηθι» καὶ εὐ- θυς) ὢ τῆς ἀφάτου σου περὶ τὸν ἄνδρα, Χριστέ, χάριτοςέ ὂ λόγος ἰα- ῑρξῑα εἷς τὸν παραλελυμένον ἐγένετο. Ὁ δὲ “Οσιος τὸν Δεσπότην αὕ- τοῖ) μιμούμενος, ἐπρόσταξε τὸν ἀσθενῆ νὰ ἐγείρῃ τὴν κλίνην του εἰς τους ὤμους του, ὅπερ παρεκίνησεν εἷς μεγαλυτέραν εὐχαριστίαν καὶ ·- Οιυμθῑσμὸν τοὺς παρόντας. ”Ετερος ἐκ τῶν πιστευσάντων εἰς Χριστὸν Ἰσμαηλιτῶν, ὁ ἐπι- σημότερος, ὐπεσχέθη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, θέτων μάρτυρα τὸν σεβά- σμψιον τοῦτον Συμεών, νὰ μὴ γευθῇ ἕως τέλους τῆς ζωῆς του ἐκ ζωῖ- ίαν τῆς νυκτὸς τῆς ἀπιστίας καθωδήγει, ὀ μακάριος Συμεών, ὡς εἷς ἱ κῆς τροφῆς· μετὰ δέ τινα χρόνον, δὲν γνωρίζω πῶς, ἢ διότι ἐλησμό- νησε τὴν ὑπόσχεσιν ἢ ἀπὸ λαιμαργίαν, ἔσφαξε μίαν ὄρνιθα, τὴν ἐμα- γείρευσε καὶ ἤρχισε νὰ τρώγῃ. Ἑκείνην ὅμως τὴν στιγμήν, ὢ πράγμα- τος ἀπορρήτουέ ἡ ὄρνις ἐγένετο λίθος· δοκιμάσας δὲ οὗτος νὰ φάγῃ, δὲν ἠδυνήθη. Καταπλαγεὶς ὅθεν ὁ βάρβαρος διὰ τὸ γενόμενον ἔσπευ- σεν εὐθὺς εἰς τὸν τῆς μετανοίας διδάσκαλον, ἐξομολογεῐται μὲ συν- τριβὴν καρδίας τὸ ἁμάρτημα καὶ τὸν παρακαλεῖ νὰ ἐξευμενίσῃ τὸν Θεὸν διὰ τὴν παράβασιν τῆς ὑποσχέσεως· βλέπων δὲ ὁ Ἀγιος τὴν με- τάνοιαν, παρέσχε προθύμως τὴν συγχώρησιν. “Ομως τὸ θαῦμα τῆς ὅρ- νιθος, ἂν καὶ τότε παρευθὺς ἐβεβαιώθη, ὅμως καὶ μετέπειτα πολλοὺς εὕρισκε μάρτυρας, διότι ἔβλεπον οὗτοι τὸ στῆθος αὐτῆς ἔχον τὸ σχῆ- μα στήθους ὄρνιθος, ὅμως πρὸς πίστωσιν τοῦ θαύματος ἀποτελούμε- νον ἀπὸ πέτραν καὶ ὀστᾶ· τὰ μὲν ὀστᾶ διαπιστοῦντα τὴν πρώτην τοῦ στήθους φύσιν, ἡ δὲ πετρώδης συνάρμοσις τὴν μεταβολὴν τοῦ κρέα- τος εἰς λίθον. Ἀπὸ δὲ τὴν παντοτεινὴν ἐπὶ τοῦ στύλου στάσιν ἐπληγώθησαν οἱ πόδες τοῦ Ὁσίου, αὐτὸς δὲ ὁ καρτερόψυχος τοὺς πόνους ἀγογγύστως ὑπομένων οὐδεμίαν θεραπείαν ἐδέχετο. Ἐπληρώθησαν ὅθεν αἱ πλη- γαὶ σκωλήκων, οἵτινες, ὢ τῆς ἀδαμαντίνης σου ψυχῆς, ἀθλητὰ γενναι- ότατεέ κατέτρωγον τὰς σάρκας αὐτοῦῐ Συνέβη δέ ποτε νὰ ἔλθῃ εἷς ἄρχων τῶν Σαρακηνῶν, ὅστις πιστεύσας καὶ αὐτὸς εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐπιτυχὼν τοῦ ποθουμένου, ἤτοι τοῦ νὰ λάβῃ τὴν εὐχὴν καὶ εὐλο- γίαν τοῦ Ἀγίου, ἐκάθητο πλησίον τοῦ στύλου ἀκροώμενος καὶ ἐντρυ- φῶν εἰς τὴν ἱερὰν αὐτοῦ διδασκαλίαν. Ἐνῷ δὲ ἐκάθητο ἐκεῖ, σκώληξ ἐκ τῶν πληγῶν τοῦ Ὁσίου ἐκκυλισθεὶς ἀπὸ τοῦ στύλου ἔπεσεν ἔμπρο- σθεν τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ἐκεῖνος δὲ παρευθὺς λαβὼν παμποθήτως τὸν · σκώληκα ἐβαλεν αὐτὸν εὐλαβῶς εἰς τὸ στῆθος του, εἷτα τὸν ἤγγισεν εἰς τοὺς ὀφθαλμούς του, κατόπιν τὸν ἔφερεν εἰς τὸ στόμα καὶ εἰς τὰ ὦτα του, καὶ ἀκολούθως εἰς ὅλα τὰ ἄλλα μέλη τοῦ σώματός του ὡς ἀφανιστικὸν καὶ ἰατρείαν ὅλων τῶν παθῶν καὶ ἀρρωστημάτων του. Ἀπὸ δὲ τὸν πολὺν πόθον δὲν τοῦ ἐφαίνετο σκώληξ τὸ τιμώμενον, ἀλλὰ πολύτιμόν τι καὶ σεβάσμιον ἀπόκτημα, διότι ἐνίκα ἡ πίστις αὐ- τοῦ τὴν ὄψιν καὶ ὀ πόθος ἐκάλυπτε τὴν μορφὴν τοῦ ταπεινοῦ σκώλη- κος. ’Ἀνωθεν ὅμως ὀ μέγας Συμεὼν ὠνείδιζε τὸν ἄρχοντα διὰ τὴν πολλὴν τιμὴν καὶ εὐλάβειαν τὴν ὁποίαν ἐδείκνυεν εἰς τὸν σκώληκα· ἐκεῖνος δὲ ἀνοίξας τὴν χεῖρα του, ὢ τοῦ θαύματοςέ βλέπει τὸν σκώ- ληκα μετατραπέντα εἰς μαργαρίτην λαμπρὸν καὶ ὡραιότατον. Γυνή τις περιφανὴς καὶ πλουσία, σύμβιος τοῦ ἄρχοντος τῶν Σα- ρακηνῶν, οὖσα στεῖρα, ἐλυπεῖτο πολλὰ καὶ ὀνειδισμοὺς παρὰ τοῦ ἀν- δρὸς πολλοὺς καθ’ ἡμέραν ὑπέμενε· μὴ εὐρίσκουσα δὲ ἰατρείαν τῆς ἀτεκνίας, προστρέχει εἰς τὸν Ἀγιον παρακαλοῦσα αὐτὸν νὰ τὴν βοη- θήσῃ διὰ τῶν εὐχῶν του ῶς συμπαθέστατος. Εὐχηθεὶς ὅθεν ταύτην καὶ εἰς τὸν οἶκόν της ἐπανελθοῦσα, συνέλαβε καὶ ἐγέννησεν ἐν καιρῶ , θυγάτριον· εἶχον ὅθεν ἑορτὴν καθ’ ἑκάστην καὶ ἀγαλλίασιν διὰ τὴν γέννησιν τοῦ παιδίου, τὸ δὲ τρίτον ἔτος τῆς ἡλικίας του ἐγένετο παρά- λυτον καὶ ἄλαλον· θρηνοῦντες ὅθεν καθημερινῶς οἱ γονεῖς του προσ- τρέχουσι καὶ πάλιν εἷς τὸν εἈγιον διηγούμενοι τὴν συμφοράν των καὶ παρακαλοῦντες νὰ τοὺς ἐλεήσῃ, ὡς εὔσπλαγχνος, καὶ νὰ τοὺς ἐλευθε- ρώσῃ ἀπὸ τὴν λύπην των. Ὁ δὲ Ἄγιος, ἀφοῦ τοὺς παρηγόρησε μὲ τοὺς γλυκυτάτους λόγους του, τοὺς εἷπε νὰ ἐλπίζουν εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Παραμείναντες δὲ ἐκεῖ ἐπὶ ἐπτὰ ἡμέρας, ἐπειδὴ ἰατρεία τις δὲν ἐγέ- νετο, ἀνεχώρησαν ὀδυρόμενοι διὰ τὴν δυστυχίαν των. Ἐλθόντες ὅμως εἰς ἀπόστασίν τινα, ἀπὸ τῆς ὁποίας δὲν ἐφαίνετο πλέον ὁ στῦλος, αἴ- ὶρνης στρέψαν τὸν παιδίον τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸ μέρος τοῦ στύλου, εἷπε μὲ φωνὴν ἰσχυρὰν ταῦτα· «Δόξα σοι, εἈγιε Συμεών». Οἱ δὲ γο- νεῖς του νομίσαντες φαντασίαν τὸ γενόμενον ἔστησαν περιδεεῖς. Βλέ- ποντες ὅμως ὅτι ἀληθῶς ἐλάλει καὶ ἐβάδιζε, χαίροντες καὶ ἀγαλλώμε- νοι ἐπορεύθησαν εἷς τὸν οἶκόν των, κηρύττοντες τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δόξαν τοῦ Ἁγίου. Ἑτέρα γυνὴ θεοφιλὴς φλογιζομένη ἀπὸ τὸν εὐλαβητικὸν πόθον τὸν ὁποῖον εἶχε διὰ νὰ ἴδῃ τὸν εἈγιον καὶ ἐπειδὴ αἱ γυναῖκες ἠμποδί- ζοντο, ὡς εἴπομεν, νὰ εἰσέλθουν ἐντὸς τῆς μάνδρας, ἐνδυθεῐσα στρα- τιωτικὰ ἐνδύματα καὶ ἅρματα, ἐπορεύθη ἀγνώριστος μετ’ ἄλλων στρα- τιωτῶν. Φθάσαντες δὲ εἰς τὸ πλησίον τοῦ στύλου χωρίον εἷπον οἱ ἄλ- λοι στρατιῶται πρὸς τὸν νομιζόμενον συστρατιώτην· «Φύλαττε, σύ, τὰ πράγματα μας καὶ τὰ ἄλογα μέχρι τῆς ἐπιστροφῆς μας ἐκ τοῦ Ἀγίου». Ἑκείνη δὲ εἷπε· «Καλῶς μόνον ἐπιστρέφοντες νὰ φυλάξητε καὶ τὰ ἰδικά μου, διὰ νὰ ὑπάγω καὶ ἐγὼ νὰ προσκυνήσω τὸν “Αγιον>>. Ἐλθόν- τες οἱ στρατιῶται εἰς τὸν στῦλον ηὐλογήθησαν παρὰ τοῦ Ἀγίου κατὰ τὸν πόθον των, ὁ δὲ “Ἀγιος εἷπεν εἷς αὐτούς· «Νὰ εἴπητε εἰς τὸν συ- στρατιώτην σᾱς, ὅτι ὁ Θεὸς ἐπλήρωσε τὸν κόπον του καὶ εῖναι εὐλο- γημένος· διότι Αὐτὸς γνωρίζει τὰ κρύφια ἑκάστου καὶ ἀποδίὸει εἰς αύ- τὸν κατὰ τὰ ἔργα του. Διὰ τοῦτο ἃς μὴ λάβῃ τὸν κόπον νὰ ἔλθῃ ἕως ξδῶ». Ἑθαύμασαν ὅθεν οἱ στρατιῶται διὰ τὸ προορατικὸν τοῦ Ὁσίου, ἐπανελθόντες δὲ εἶπον τὴν παραγγελίαν αὐτοῦ εἷς τὸν σύντροφόν των, μ ξαὶ τὸν ἐβίασαν νὰ εἴπῃ τίς εἶναικαὶ ποῖα τὰ ἔργα του· ἐπειδὴ ἂν ὃὲν ησαν θαυμαστά τινα, δὲν θὰ ἠξιώνετο ἀπὸ τὸν ”Αγιον τοιαύτης εὐ- χῆς καὶ εὐλογίας. Ἐκείνη δὲ καὶ μὴ θέλουσα ἀπεκάλυψε κλαίουσα τὴν ἀλήθειαν καὶ οὕτως ἐπέστρεψαν ἕκαστος εἰς τὸν οἶκόν του, δοξάζοντες ι τὸν Θεὸν καὶ θαυμάζοντες τὸν εἈγιον. “ Ἀλλὰ καὶ λῃστής τις μέγας καὶ φοβερός, ὀνομαζόμενος Ἀντίο- χος καὶ ἀποκαλούμενος Ἀγώνατος διὰ τὴν ἀνδρείαν τοῦ σώματος καὶ τὴν τόλμην τῆς ψυχῆς, ὅστις πολλοὺς φόνους καὶ ἁρπαγὰς ἔκαμνεν ἕως καὶ εἰς αὐτὰ τὰ περίχωρα τῆς Ἀντιοχείας, παρατυχὼν εἷς ξενοδοχεῖον διεσκέδαζεν. Αἴφνης περιεκύκλωσαν τὸν οἷκον ἑκατὸν πεντήκοντα στρα- τιῶται, ἐκεῖνος δὲ τολμηρὸς ὢν ἐξῆλθε τοῦ οἴκου καὶ ἱππεύσας ἐκρά- τησε τὴν μάχαιράν του γυμνὴν καὶ ἔτρεχεν ἐν μέσῳ αὐτῶν ἀπειλῶν θάνατον εἰς ὅποιον τολμήσῃ νὰ τὸν πλησιάσῃ. Ἡ φήμη δὲ τῆς ἀν- δρείας του καὶ αἱ πολλαὶ σφαγαί, τὰς ὁποίας εἶχε κάμει, έδειλίαζον τοὺς στρατιώτας νὰ τὸν πλησιάσουν· ἐκεῖνος δὲ τρέχων ἔφθασεν εἰς τὸν στῦλον τοῦ Ἀγίου, καὶ πίπτει κατὰ πρόσωπον εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ, δεόμενος μὲ θερμὰ καὶ ἄμετρα δάκρυα νὰ παρακαλέσῃ τὸν ἐλεήμονα Θεὸν νὰ τὸν λυτρώσῃ ἀπὸ τὸν ψυχικὸν θάνατον, καθὼς καὶ τὸν λῃστὴν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ἐλύτρωσεν. Ἐξωμολογεῐτο δὲ οὗτος θερμῶς λέγων· «Ἐγὼ τὸν σωματικὸν θάνατον δὲν τὸν φοβοῦμαι, διότι ἀκόμη στάζουν αἱ χεῖρές μου ἀπὸ τὰ πολλὰ αἵματα τῶν συγγενῶν μου καὶ ξένων καὶ τὶ θέλει εῖναι ὁ θά- νατος ένὸς πρὸς τοὺς πολλούς, φρίττω ὅμως καὶ τρέμω τὸν αἰώνιον θάνατον». Ὁ δὲ “Αγιος, ὡς συμπαθέστατος, τὸν παρηγόρησε καὶ ἠγ- γυήθη τὴν σωτηρίαν του· ένῷ δὲ ἔλεγε ταῦτα, ἔφθασαν καὶ οἱ στρα- τιῶται καὶ παρεβίαζον τὸν ’Ἀγιον νὰ τοὺς δώσῃ τὸν φονέα καὶ ἐχθρὸν τῶν νόμων. Ὁ δὲ ἔλεγεν· «Ἐγὼ δὲν τὸν ἔφερον ἔδῶ, ἀλλ’ ὀ Θεὸς ὅστις θέλει τὴν σωτηρίαν τῶν ἁμαρτωλῶν». Ἐκεῖνοι δὲ ἀκούσαντες ηὐλα- βήθησαν τὸν “Ἀγιον, διότι ἦ ἀρετὴ τὸν ἔκαμνεν αἰδέσιμον εἰς ὅλους. Ὁ δὲ λῃστὴς πάλιν θερμῶς ἐδέετο τοῦ Άγίου διὰ νὰ τύχῃ συγχωρή- σεως. Λέγει ὅθεν ὁ Ἄγιος· «Λάβε σημεῖον τῆς μετανοίας-σου τοῦτο, ὅτι ἰδοὺ ὁ Πανάγαθος Θεὸς σὲ λαμβάνει ἀμέσως εἷς τὰς αἰωνίους μο- νάς». Ὁ δὲ λῃστὴς εὐξάμενος καὶ εἰπών· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ μονογενὲς τοῦ Ἀνάρχου Πατρός, ὀ μὴ δικαίους ἐλθὼν καλέσαι ἀλλ’ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν, δέξαι τὸ πνεῦμά μου», παρευθύς, μετὰ τὴν ι προσευχήν, ἀνεπαύθη. Ἐθαύμασαν δὲ οἱ παρευρεθέντες καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δεχόμενον τὴν μετάνοιαν τῶν ἁμαρτωλῶν. Τὴν ἄλλην ἡμέραν, θυμωθέντες πάλιν οἱ στρατιῶται, διότι ἐφύ- λαττον ἔξωθεν τῆς μάνδρας, εἰσῆλθον ἐντὸς αὐτῆς καὶ έβίαζον τὸν ’Ἀ- γιον νὰ τοὺς παραδώσῃ τὸν κακοῦργον, ἐκεῖνος δὲ πάλιν κατὰ, τὴν συ- νγἸθειάν του ἠρέμως καὶ εἰρηνικῶς ἀπεκρίνατο· «Τέκνα μου ἀγαπητά, σᾶς προεῖπον, ὅτι ὅχι ἐγώ, ἀλλ’ ὁ ἀγαθὸς Θεὸς τὸν ὡδήγησεν έδῶ· σεῖς δὲ μὴ ὀργίζεσθε, διότι τὸν προσεκάλεσεν ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα εἰς τὰ αἰ- ώνια καὶ πανευφρόσυνα δεξάμενος τὴν καθαρὰν αὐτοῦ καὶ θερμὴν με- τάνοιαν». Τοὺς ἐδείκνυε δὲ καὶ τὸν τάφον του· οἱ δὲ ἰδόντες καὶ βε- βαιωθέντες, κατετρόμαξαν καὶ ἐθαύμασαν μεγάλως· ζητήσαντες ὅθεν ταπεινῶς συγχώρησιν ἀπὸ τὸν ξἈγιον καὶ λαβόντες τὴν εὐλογίαν του, ἐπέστρεψαν κήρυκες καὶ μηνυταὶ τοῦ παραδόξου τούτου γεγονότος. Ἀλλὰ καὶ πλοῖον ἐκ μεγάλης τρικυμίας κινδυνεῦόν ποτε διέσω- σεν ὁ ”Αγιος, διότι έπικαλεσθέντες αὐτὸν οἰ ναῦται ἐφάνη εἰς τὸ πλοῖον, ένῷ εὑρίσκετο εἰς τὴν ξηρὰν καὶ εἰς τὸν στῦλον, καὶ ἐλύτρω- σεν αὐτοὺς ἀβλαβεῖς ἀνελπίστως. Καὶ ράβδον τινὰ ποτὲ ἐξ οὐρανοῦ φλογερὰν εἶδε κατερχομένην εἰς τὴν γῆν καὶ ὡς προφητικώτατος καὶ κΟιθαρὸς τὴν ψυχὴν προεῖπε τὸ μέλλον, ὅτι δηλαδὴ τοῦτο δηλοῖ ὀργὴν καὶ ἀγανάκτησιν θείαν καὶ θέλει γίνει θανατικὸν καὶ πεῖνα μεγάλη τὸ ἑπόμενον ἔτος· καὶ ὀ λόγος αὑτοῦ δέν διεψεύσθη. Ἀλλὰ καὶ ἐπιδρομὴν κάμπης προεμήνυσε· καὶ δὲν παρῆλθον τριάκοντα ἡμέραι, καὶ ἰδοὺ ἄπειρον πλῆθος κάμπης ὡς νέφος ἐφώρμησεν εἰς τοὺς καρπούς. Ὁ δὲ εὈσιος οὐχὶ μόνον προεμήνυε τὰς ἐπερχομένας συμφοράς, ἀλλὰ καὶ τὴν ἰατρείαν τούτων καὶ τὴν ἀπ’ αὐτῶν ἐλευθερίαν ὑπέσχετο λέγων· «ἃς μετανοήσωμεν, ἀδελφοί, καὶ ἃς δεηθῶμεν τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ». ’Έπραττε δὲ τοῦτο διὰ νὰ μὴ λέγουν οἱ ἄνθρω- πὊι ὅτι χάριν τῶν ἰδικῶν του ἀγώνων δίδεται παρὰ Θεοῦ ἡ θεραπεία καὶ ἠ ἐλευθερία τῶν κακῶν. Τοιοῦτος ὅθεν προφήτης ἀληθέστατος ἦτο, ἀλλὰ καὶ βοηθὸς ὀξύτατος καὶ ταχύτατος ἰατρός. Ἄξιον δὲ μνείας εἶναι καὶ τοῦτο· ἐφάνησαν ποτὲ δύο ράβδοι φλογοειδεῖς φερόμεναι ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἡ μὲν ἐξ ἀνατολῶν, ἡ δὲ ἐκ τοῦ βορρᾶ, κατευθυνόμεναι πρὸς δυσμάς. Ὀ δὲ Ἄγιος ἐγνώρισεν ὅτι ἄλλο δὲν ἐσήμαινε τὸ γεγο- νὸς τοῦτο, παρὰ στρατεύματα Περσῶν καὶ Σκυθῶν ἐρχόμενα ἐναντίον τῶν Ρωμαίων· λυπηθεὶς ὅθεν κατέπαυσε διὰ προσευχῆς τὴν ὁρμὴν τῶν Περσῶν στασιασάντων καὶ συμπλακέντων μεταξύ των· τὰ ὅμοια συνέβησαν καὶ εἷς τοὺς Σκύθας. Ὁ Κύρου Θεοδώρητος, περὶ τοῦ ὁποίου προείπομεν, ὅτι ἧτο φί- λος στενὸς τοῦ Ὀσίου, ἐπεβουλεύετο κατὰ πολλὰ ὑπό τινος· μὴ εὑρί- σκων δὲ παρηγορίαν καὶ ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τοῦ κακοῦ, ἦλθεν εἰς τὸν ’Ό- σιον· οὗτος δὲ τὸν παρηγόρησε, ὓπενθυμίζων εἰς αὑτὸν τὸν μισθὸν τὸν ὁποῖον μέλλει νὰ λάβῃ ὀ ἄνθρωπος διὰ τὴν ὑπομονὴν τῶν πειρασμῶν, λέγων εἰς αὐτὸν ἐπὶ πλέον νὰ μὴ λυπῆται, διότι μετὰ δέκα πέντε ἡμέ- ρας θέλει ἐξαφανισθῆ ὁ πολέμιος. Καὶ πράγματι εὑρέθη ἀψευδὴς ἡ πρόρρηῦις τοῦ Ὀσίου, ἐλευθερωθέντος οὕτω τοῦ Θεοδωρήτου. Ἀλλὰ καὶ ὅ μέγας Θεοδόσιος πολλὰ παρεκινήθη ἀπὸ τὸν Ὄσιον εἷς ἀρετήν, τοῦ προεῖπε δὲ ὅτι θέλει γίνει ὁδηγὸς καὶ σωτηρία πολλῶν, διὰ τοῦτο Οθεν νὰ σπουδάζῃ προθύμως τὰς ἀρετάς, ὅπερ καὶ ἐπραγματοποιῆθη· , Ὁμοίως καὶ Δανιὴλὸ Στυλίτης, εὑρισκόμενος εἰσέτι εἰς ὑπακοὴν Γερῡνῖῡς, ἀπῆλθέ ποτε εἷς τὸν εὈσιον καὶ ἀναβὰς εἷς τὸν σῖῦλθν Ὓὰ ’ προσκυνήσῃ, τοῦ εἶπεν ὀ Ἄγιος· «Ἀνδρίζου, τέκνον, καὶ ἐνδυναμοῦ εῑςῙΟὺς κόπους τῆς ἀρετῆς». Πολλὰ δὲ ὠφεληθεὶς ἀνεχώρησεν, ἕνθυ· μθυμὲνῡς πάντοτε τὰς νουθεσίας τοῦ Ἀγίου καὶ προκόπτων καθ’ ἐκά- σῖην μεγάλως. ”Ὀτε δέ ποτε ἠθέλησεν ὁ Δανιὴλ νὰ μεταβῇ εἰς ἹΕΩΟ· ·· σο Ὁμα χάριν προσκυνήσεως, ἐμφανισθεὶς ὁ εἈγιος ἐν τῇ ὀδῷ τὸν ἀπέ- τρεψεν ἀπὸ τὴν ὁδοιπορίαν, λέγων εἰς αὐτὸν ὅτι ὑπάρχουν κίνδυνοι ψυ- ξμκοὶ καὶ σωματικοὶ ἐκ τῶν αἱρετικῶν, τῶν βαρβάρων καὶ τῶν λῃστῶν. δὲ Δανιὴλ ὑπακούσας ἐπέστρεψεν ἀγωνιζόμενος ὡς καὶ πρότερον. ”Αλλοτε πάλιν ἐφάνη εἰς τὸν ἴδιον Δανιήλ, καθ’ ὕπνον, ὀ ’Ἀγιος πα- ροτρύνων αὐτὸν νὰ ἀνέλθῃ ἐπὶ στύλου. Ὁ δὲ ἐξυπνήσας, ἐβιάζετο εἰς τὸ νὰ ἐκτελέσῃ τὸ προσταχθέν, ἀναβὰς δὲ ἐμιμήθη ὡς ὁ Ἐλισσαῖος τὸν Ἠλίαν εἰς τὴν ἀρετήν. Ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν, ἀκούων τὰ πολλὰ καὶ παράδοξα ἔργα τοῦ Ἀγίου, ἐσυλλογίζετο ἡμέραν καὶ νύκτα τὸν ”Οσιον, ἐγκαταλείπων ὡς ἐκ τούτου τὰς βασιλικὰς φροντίδας καὶ δι’ αὐτὸν μόνον ἐρωτῶν. Ὡσαύτως καὶ ἡ γυνή του ἐθαύμαζε κατὰ πολὺ διὰ τὴν φήμην τοῦ Ἃ- γίου καὶ ἐζήτησεν ἔλαιον εὐλογηθὲν ὑπὸ τοῦ Ὁσίου, τὸ ὁποῖον α- βοῦσα ἐθεράπευσε μὲ αὐτὸ ὄχι μόνον τὸν ἑαυτόν της, ἀλλὰ καὶ πᾶσαν ἀσθένειαν καὶ πάθος τῶν συγγενῶν της, τῶν αὐλικῶν καὶ ἄλλων πολ- λῶν. “Ὀσοι δὲ ἦσαν πλησίον τοῦ βασιλέως, ἀκούοντες τὴν μεγάλην φή- μην τοῦ Ἀγίου καὶ βεβαιούμενοι ἀπὸ τὰ ἔργα αὐτοῦ, θεῖον ἄνδρα τοῦτον ὠνόμαζον. “Ημεῖς ὅμως ἕως πότε θὰ φιλονικοῦμεν διηγούμενοι τοὺς ὑπὲρ φύσιν κόπους καὶ τὰ κατορθώματα αὑτοῦ, τὰς στάσεις του νυκτὸς καὶ ἡμέρας καὶ τὰς ἀμετρήτους σχεδὸν εἰπεῖν μετανοίας; διότι εἷς ἐκ τῶν συντρόφων τοῦ φιλαρέτου Ἐπισκόπου Θεοδωρήτου, μετρήσας ποτε μέ- χρι τῶν χιλίων διακοσίων τεσσαράκοντα τεσσάρων καὶ κουρασθεὶς ἀφῆ- κε τὴν μέτρησιν. Τοσοῦτον ἧτο προθυμότατος εἷς τοὺς ἀγῶνας τῆς ἀρετῆς, ὥστε πάντοτε προσέθετε κόπους. ἐπάνω εἰς ἄλλους κόπους, καὶ εἰς τὸ τέλος τοῦ ἐνὸς ἀγωνίσματος ἐφεύρισκεν ἄλλο μεγαλύτερον, τό- σον ὥστε καὶ ὡς ἄσαρκος ὑπὸ πολλῶν νὰ νομίζεται. “Ὀθεν καὶ Διάκο- νός τις Φιλάρετος, ἐλθὼν ἀπὸ Βρυέννης, εἷπεν εἰς τὸν “Ὀσιον· «Εἰπὲ ἡμῖν, ”Ἀγιε τοῦ Θεοῦ, ἄνθρωπος εἷσαι ἣ ἄλλη τις φύσις ἀσώματοςς» Ὁ δὲ “Ἀγιος ἀναβιβάσας αὐτὸν ἐπὶ τοῦ στύλου ἔσυρε τὴν χεῖρα του ’ διὰ νὰ τὸν ἐγγίσῃ καὶ νὰ γνωρίσῃ οὗτος ὅτι ἔχει σῶμα, δεικνύων ἅμα εἰς αὐτὸν καὶ τὴν φοβερὰν πληγὴν τὴν ὁποίαν εἶχεν εἷς τὸν πόδα ἀπὸ τὴν πολλὴν ὀρθοστασίαν, περὶ ἧς προείπομεν. Πιστωθεὶς τότε ὁ Διά- κονος ἐκήρυττε πανταχοῦ τὰ ὑπὲρ φύσιν ἀγωνίσματα τοῦ Ἀγίου. Εἰς τοιαῦτα λοιπὸν ὑπὲρ ἄνθρωπον μέτρα φθάσας ὀ ”Αγιος, ὅμως πάλιν εἶχε περισσοτέραν τὴν ταπείνωσιν καὶ εἰς πάντας, σοφούς τε καὶ ἀμαθεῖς καὶ πλουσίους-καὶ ἰδιώτας ἦτο χαρίεις καὶ γλυκύτατος, διδάσκων μὲ θείους καὶ ἀγγελικοὺς λόγους δύο φορὰς τὴν ἡμέραν καὶ λέγων, ὅτι πρέπει νὰ καταφρονῶμεν τὰ παρόντα, ὡς πρόσκαιρα, νὰ ἐπιθυμῶμεν δὲ καὶ νὰ μιμώμεθα τὰς ἀρετὰς τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ καὶ Δεσπότου, διὰ νὰ συμβασιλεύωμεν αἰωνίως μετ’ αὐτοῦ εἰς τὴν Βα- σιλείαν τῶν οὐρανῶν, κληρονομοῦντες τὰ ἐκεῖσε ἀκατανόητα ἀγαθά. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἐπίλυσιν τῶν διαφορῶν ἦτο ὁ Ὄσιος ἐπιτη- δειότατος καὶ ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον κατεδίκαζεν, ἐχαίρετο περισσότερον ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἐδικαίωνε· τοσοῦτον ἦτο κατὰ πάντα δεκτικὸς καὶ γλυκύτατος. Οὐχὶ δὲ μόνον εἰς τὰ ἔργα ἦτο μέγας, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν πίστιν ζηλωτὴς θερμότατος καὶ τοῦ λόγου χειριστὴς δεξιώτατος ἀπο- στομῶν Ἰουδαίους, Ἕλληνας καὶ αἰρετικούς. Εἰς τοῦτο δὲ πολλὰ πα- ρεκίνει καὶ τοὺς ἐπιστάτας τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ προεστῶτας. Ταῦτα δὲ πάντα ἐγένοντο ἀπὸ τῆς ἐνάτης ἕως τῆς δωδεκάτης ὥρας τῆς ἡμέρας, διότι ἀπὸ τῆς δωδεκάτης ἤτοι τῆς δύσεως τοῦ ἡλίου ἕως τῆς ἐνάτης ὥρας τῆς ἑπομένης ἡμέρας ἐγένετο προσευχὴ ἐκτενὴς πρὸς τὸν Θεόν, Δὲν πρέπει ὅμως νὰ παραλείψωμεν καὶ τοῦτο. Θεοδόσιος ὁ νέος βασιλεύς, παρακινηθεὶς ἀπό τινα ἔπαρχον τῆς Ἀντιοχείας, νικηθέντα ἀπὸ χρήματα καὶ δῶρα, ἔδωκεν ἄδειαν εἰς τοὺς Ἑβραίους νὰ ἔχουν τὰς συναγωγάς των· μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ θεῖος Συμεὼν ἤλεγξε τὸν βα- σιλέα αὐστηρῶς, διότι ἔκαμε πρᾶγμα ἀσεβὲς καὶ παράνομον. Εὐθὺς ὅθεν ὁ βασιλεὺς μεταμεληθεὶς ἠκύρωσε τὴν ἄδειαν καὶ κατήργησε τὰς συναγωγάς, ἀπειλήσας μάλιστα διὰ θανάτου ἐκείνους οἵτινες ἤθελον ἔναντιωθῆ εἰς τὴν βασιλικὴν προσταγήν. κ Ἄλλην πάλιν φορὰν ἄνθρωποί τινες εἶδον μακρόθεν μίαν μεγά- λην ἔλαφον εἷς τὴν πεδιάδα καὶ μὴ δυνάμενοι νὰ τὴν φθάσουν, ἔπε- καλέσθησαν τὸν ’Ἀγιον καὶ ἔμεινεν ἦ ἔλαφος ἀκίνητος· ἐκεῖνοι δὲ συλ- λαβόντες αῧτὴν τὴν ἔσφαξαν, εὐθὺς ὅμως ἔμειναν ἅπαντες ἄλαλοι· μετὰ πολλὴν δὲ ὥραν ἠγνόησαν, ὅτι διὰ τὴν πρὸς τὴν ἔλαφον ἀσπλαγχνίαν των ἐτιμωρηθησαν· δι’ ὃ καὶ δραμόντες πρὸς τὸν ”Αγιον, διηγήθησαν μετὰ δακρύων τὴν ὑπόθεσιν· ὀ δὲ “Ὀσιος εὐσπλαγχνισθεὶς αὐτοὺς τοὺς ηὐλόγησε καὶ ἐπανέκτησαν τὴν φωνήν. Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἐγένετο σεισμὸς μέγας εἰς τὴν Ἀντιό- χειαν καὶ εἰς τὰ περίχωρα αὖτῆς,“μεγάλαι δὲ οἰκίαι καὶ πολλὰ κτίρια ἐκρημνίζοντο, οἱ δὲ ἄνθρωποι έθάπτοντο ύπὸ τὰ ἐρείπια· ἀπηλπισμέ- νοι ὅθεν οἱ Ἀντιοχεῖς καταφεύγουν εἰς τὸν Ἀγιον, δακρύοντες καὶ θρηνοῦντες ἀπαρηγόρητα. Ὁ δὲ Ἄγιος ἤλεγξε μὲν πρῶτον αὐτοὺς διὰ τὴν ἀμέλειαν τῶν καλῶν ἔργων, εἷτα δὲιτοὺς εἶπε νὰ δεηθοῢν ἅπαντες ξράζοντες τό, Κύριε ἐλέησον· μετὰ ὥραν δὲ ἱκανὴν προσευξάμενος καὶ Ο “Αγιος εἶπεν εἰς ἐπήκοον πάντων· «Νὰ γνωρίζετε, ἀδελφοί, ὅτι ἐνὸς μόνον ἀπὸ ὅλους ὑμᾶς εἰσηκούσθη ἡ δέησίς του». Καλέσας δὲ τὸν ἄν· ξῖρωπον τὸν ἔβίαζε νὰ εἴπῃ τὰς ἀρετάς του, ἐκεῖνος δὲ ὡμολόγει τὸν εαυτόν του ἁμαρτωλότερον πάντων· βιάζων ὅμως αὖῑὸν ἐπὶ πολὺ ,εἷ’ Α πενε «Ἐγὼ ἄλλο τίποτε δὲν γνωρίζω, εἰμὴ μόνον ὅτι εἷμαι γεωργός, ὃςγαζόμενος δὲ πρῶτον εἰς τὰ ὀλίγα μου κτήματα, τὸν ἐπίλοιπον και- ΩξΝ ἐργάζομαι ἐπὶ πληρωμῇ, ἐξ ὅσων δὲ συνάζω ἐκ τῆς ἐργασίας μΟΌ το ἓν μέρος δίδω εἰς τοὺς πτωχούς, τὸ ἄλλο εἰς τοὺς φόρους τῆς πῡλι· τείας, καὶ τὸ τρίτον κρατῶ διὰ τὰ ἔξοδα τοῦ οἴκου μου· τίποτε ἄλλο καλὸν εἰς ἐμὲ δὲν γνωρίζω». Ἀκούσαντες δὲ ἐκεῖνοι ἔκλαυσαν ἅπαν- ῒὶξς διὰ τὴν ῖδικήν των ἀμέλειαν πρὸς τὰς ἀρετὰς καὶ μεγάλως κατε- νυχθησαν. εΟ δὲ εἈγιος, ἀπολύσας αὐτοὺς ἔν εἰρήνῃ, ἀνεχώρησαν, εῦ- Χαριστοῢντες μὲν αὐτόν, τὸν δὲ ἐνάρετον γεωργὸν ἐπαινοῦντες καὶ ἐγκωμιάζοντες. ’Έκτοτε ὁ μὲν σεισμὸς κατέπαυσεν, αὐτοὶ δὲ ἐμιμοῦντο τὴν ἀρετὴν τοῦ γεωργοῦ, κατηγοροῦντες ἑαυτοὺς διὰ τὴν ἀμέλειαν, τὴν ὁποίαν εἶχον εἷς τὸ καλόν· πολλοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν προέκοπτον εἰς τὸ ἑξῆς, ἔχοντες ὑπ’ ὄψει των τὸ καλὸν παράδειγμα τοῦ ἐλεήμονος γεωργοῦ. Διὰ τοιούτων ὅθεν πολλῶν καὶ μεγάλων κατορθωμάτων δια- λάμψας ὁ ”Οσιος, τελειώνει τὴν ζωὴν κατὰ τὸ ἔτος υξα’ (461), ζήσας ἔτη ἐξήκοντα ἐννέα, καὶ ἀπὸ τὴν ἐδῶ παροικίαν διαβαίνει πρὸς τὸν ποθούμενον Χριστὸν διὰ νὰ συναγάλλεται μετὰ πάντων τῶν Ἀγίων, ἐξαιρέτως δὲ τῶν Ἀγίων Ἀσκητῶν, τῶν ὁποίων τὸν βίον ἐζήλωσεν, ἐμιμήθη καὶ ἐν πολλοῖς ὑπερέβη μὲ τὴν ξενήκουστον ἐπὶ τοῦ στύλου στάσιν, νὰ καθορᾷ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον τὸν γλυκύτατόν μας Δε- σπότην καὶ νὰ συνομιλῇ μετ’ αὐτοῦ εἷς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὅτε δὲ ἐκοιμήθη ἐγνωρίσθη εἷς πάντας ἦ ἀνθρώπινος φύσις τοῦ Ἀγίου, διότι πολλοὶ μέχρι τότε ἀμφέβαλλον, ἤδη δὲ ἔβλεπον διαλάμπουσαν ἔτι λαμπροτέραν τὴν ὑπὲρ ἄνθρωπον ἀρετὴν τοῦ Ὁσίου. Ἐξῆλθεν ὅθεν ἀπὸ τὸ σῶμα ἐκεῖνος ὅστις καὶ πρὸ τῆς ἐξόδου ἀπηρνήθη αὐτὸ καὶ μόνον διὰ τὴν ψυχὴν ἠγωνίζετο καὶ μετ’ αὐτῆς ἔτι ζῶν περιεπάτει εἷς τοὺς οὐρανοὺς ὁμοῦ μὲ τὰς ἀγγελι- κὰς στρατιὰς, μετὰ τῶν ὁποίων καὶ συνηριθμήθη. Τὸ δὲ τίμιον αὐτοῦ σῶμα ὂεβασμίως ἐτάφη, βρύον θαύματα πολλά τε καὶ μεγάλα. Ὁ δὲ βασιλεὺς Λέων ὁ μέγας (’) μετέφερε μετ’ ὀλίγον εἰς τὴν Ἀντιόχειαν τὸ σεβάσμιον ἐκεῖνο λείψανον μετὰ μεγάλης τιμῆς καὶ λαμπαδηφορίας, διὰ τὴν ὁποίαν ἔλεγον οῖ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς ἐκεί- νης ὅτι ἦτο τόσον μεγάλη, ὥστε συνεσκότιζε τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, τὸ δὲ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων κατελάμβανε τὸ πλησίον κείμενον ὅρος καὶ τὰς πεδιάδας. Κατὰ τὴν εἰς Ἀντιόχειαν ἀνακομιδὴν τοῦ ἱεροῦ λειψάνου παρίστατο καὶ ὁ στρατηγὸς τῆς Ἀνατολῆς Ἀρδαβούριος, μεθ’ ὁλοκλή- ρου τῆς δορυφορίας του. “’ τε δὲή ἱερὰ αὕτη λιτανεία ἔφθασεν εἴς τι χωρίον πλησίον τῆς Ἀντιοχείας, ἔστη αἰφνιδίως ἀκίνητος ἦ φέρουσα τὸ ἱερὸν λείψα- νον ἅμαξα πρὸς γενικὴν τῶν ἀκολουθούντων ἔκπληξιν καὶ φόβον μέ- γαν, ἄνθρωπος δέ τις ἐρχόμενος τρέχων ἐκ τῶν μνημείων, ἅτινα ἦσαν ἐκεῖ πλησίον, ἐθρήνει γοερῶς παρακαλῶν τὸν Ἀγιον νὰ τὸν ἐλευθε- ρώσῃ ἀπὸ τὴν βάσανον, ἥτις τὸν κατετυράννει, διότι οὗτος ἀσχημονή- σας εἰς νεκρὸν σῶμα γυναικός, ἐδαιμονίσθη καὶ εὑρίσκετο ὡς δεδεμέ- νος ῦπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὸν τάφον τῆς γυναικὸς διὰ τὴν μιαράν του πρᾶξιν, διεστρέφοντο δὲ οῖ ὀφθαλμοί του καὶ ἀφροὶ ἐξήρχοντο ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ. Εὐθὺς ὅμως ὡς ἤγγισεν εἰς τὸ τίμιον λείψανον ἐγέ- νετο ὑγιής, ἡ δὲ ἅμαξα παρευθὺς ἐκινήθη. ῖς ’ ντιόχειαν ἐγένετο λαμπρὰ τοῦ ποθουμένου ὑποδοχὴ καὶ κατὰ πρῶτον μὲν ἐτέθη τοῦτο εἰς τὸν περιφανῆ Ναὸν τοῦ Ὁσίου Βα- · σιανοῦ· εἶτα δὲ εἰς τὸν πλησίον τούτου κτισθέντα. Ὁ δὲ ἰατρευθεὶς ἐγένετο ὑπηρέτης τοῦ Ναοῦ, ζήσας έναρέτως καὶ ἀνταποδώσας τὴν εὐεργεσίαν εἷς τὸν ”Αγιον. Ἐπειδὴ δὲ ἦ φήμη τῶν πολλῶν καὶ μεγά- λων θαυμάτων αὐτοῦ πανταχοῦ περιέτρεχεν, ὁ βασιλεὺς Λέων, περὶ τοῦ ὁποίου προείπομεν, διέταξε νὰ μετακομισθῇ τὸ λείψανον τοῦ Ἀ- γίου εἰς Κωνσταντινούπολιν· οἰ Ἀντιοχεῖς ὅμως παρεκάλεσαν θερμῶς καὶ μετὰ δακρύων, ὅπως μὴ στερηθῇ ἡ πόλις αὐτῶν ἀπὸ τὸν μέγαν βοηθὸν καὶ φύλακα αὐτῆς,.ὄστις διὰ τῆς μεγάλης αὐτοῦ ἀρετῆς κατε- πράϋνε τὴν ὀργὴν τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ κατὰ τὴν φοβερὰν ἀπειλὴν τοῦ σεισμοῦ. Πεισθεὶς εἰς’ ταῦτα ὁ Αὐτοκράτωρ ἀφῆκεν εἰς τοὺς Ἀν- τιοχεῐς τὸν κοινὸν θησαυρόν. Πλὴν ὅμως, ἂν καὶ εἰς Ἀντιόχειαν τὸ ἱερὸν αὐτοῦ παρέμεινε λείψανον, ὅμως πανταχοῦ εἰς τοὺς αὑτὸν ἐπι- καλουμένους μετὰ πίστεως ἦ χάρις τῶν θαυμάτων αὐτοῦ προστρέχει. Εἰς δὲ τὴν κορυφὴν τοῦ ὅρους, εἰς τὸ ὁποῖον τοὺς ὑπὲρ φύσιν ἀγῶνας ἐτέλεσεν, ἔκτισαν ἱερὸν εἰς σχῆμα σταυροῦ, τὸ ὁποῖον ἐστε- ρεοῦτο ἐπάνω εἷς τέσσαρας θόλους ἐξ ἑκάστης πλευρᾶς· ἕκαστος δὲ θόλος ἐστηρίζετο εἰς κίονας ἐκ πελεκητοῦ λίθου καὶ ἀρκετοῦ ὕψους. Τὸ δὲ μέσον τοῦ Ἱεροῦ ἦτο ἄνευ σκέπης, οὕτως ὥστε νὰ περιλάμπη- ται πανταχόθεν διὰ τοῦ φωτὸς τοῦ ἡλίου ἡ αὐλή, εἷς τὸ μέσον τῆς ὁποίας ἦτο ὁ στῦλος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου διῆλθε τὴν ἀγγελικὴν πολιτείαν ὁ ἰσάγγελος Συμεών. Εἰς δὲ τὴν κορυφὴν τῶν θόλων ἀφῆκαν θυ- ρίδας διὰ νὰ εἷσέρχηται τὸ φῶς τῆς ἡμέρας· ἐντεῦθεν δὲ διενοοῦν- το τὴν τοῦ Ὁσίου Συμεὼν λαμπρότητα, τὴν ὁποίαν οὗτος ἀπολαμβά- νει ἱστάμενος πάντοτε πλησίον τοῦ μεγάλου φωτὸς τῆς Μακαρίᾱς καὶ Παναγίας Τριάὸος καθαρώτερον ἐκεῖθεν ἐλλαμπόμενος ἐκ τῆς μιᾶς Θεότητος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ πρέπει πᾶσα δόξα, τι- μὴ καὶ κράτος εἷς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.